9 - النمل ( 26 ) : پروردگار عرش بزرگ . 10 - السجده ( 2 ) : سپس استوار شد بر عرش . 11 - المؤمن ( 4 ) : آنان كه بردارند عرش و هر كه گرد آنست تسبيح گويند بسپاس پروردگارشان و به دو گروند و آمرزش خواهند براى آنان كه گرويدند . 12 - الحديد ( 3 ) : سپس استوار شد بر عرش . 13 - الحاقه ( 17 ) : و بردارند عرش پروردگارت را آن روز بر دوش خود هشت كس . تفسير : « فرا گيرد كرسيش آسمانها و زمين را » طبرسى - ره - گفته : در بارهء آن چند قول است : 1 - مقصود اين است كه علمش آسمانها و زمين را فرا دارد ، از ابن عباس مجاهد و هم از امام پنجم و ششم عليهم السّلام روايت شده است ، دانشمندان را كرسيها خوانند چنانچه آنها را اوتاد زمين گويند براى اينكه قوام دين و دنيا بوجود آنها است . 2 - مقصود از كرسى در اينجا همان عرش است ، از حسن نقل شده براى آنكه بر روى هم تركيب شده است . 3 - مقصود : پادشاهى و سلطنت و قدرتست چنانچه گويند : براى اين ديوار يك كرسى بنه يعنى يك ستون . 4 - كرسى تختى است فروتر از عرش كه از امام ششم عليه السّلام روايت شده ، و قول عطا هم بدان نزديك‌تر است كه گفته : آسمانها و زمين در برابر كرسى جز حلقه انگشترى نيست در بيابانى پهناور ، و كرسى در برابر عرش همان حلقه است در برابر بيابان پهناور ، و برخى گفته‌اند : آسمانها و زمين همه بر كرسى باشند ، و كرسى زير عرش ، و عرش بالاى آسمانها ، و اصبغ بن نباته روايت كرده كه على عليه السّلام فرمود : آسمانها و زمين و هر چه از آفريده در ميان آنهاست همه درون كرسيند ( ج 4 ص 362 مجمع البيان ) و حديث را تا آخر كشانده چنانچه در روايت علىّ